Δόθηκε στη δημοσιότητα ένα βίντεο όπου ένας καρχαρίας γκόμπλιν εμφανίζεται στο φυσικό του περιβάλλον όχι μία αλλά δύο φορές.Ο καρχαρίας γκόμπλιν (Mitsukurina owstoni) γνωστός και ως καρχαρίας-ξωτικό ή καλικάντζαρος είναι ένα σπάνιο και μυστηριώδες είδος της αβύσσου. Ξεχωρίζει για το μακρύ, επίπεδο ρύγχος του και τα τρομακτικά σαγόνια του που προεξέχουν σαν σφεντόνα για να αρπάξουν τη λεία.Οι επιστήμονες εξέταζαν βίντεο που είχαν καταγραφεί το 2019 σε ένα υποθαλάσσιο όρος κοντά στο νησί Τζάρβις, όταν εντόπισαν το σπάνιο αυτό ζώο. Μια δεύτερη παρατήρηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αποστολής στην Τάφρο της Τόνγκα το 2024. Μέχρι σήμερα αυτά τα πλάσματα είχαν παρατηρηθεί μόνο αφού πιάνονταν σε αλιευτικά αγκίστρια και μεταφέρονταν στην επιφάνεια, όπου σύντομα πέθαιναν.Με το μακρύ και χαρακτηριστικό ρύγχος του το είδος έχει ιδιαίτερα ασυνήθιστη εμφάνιση. Ένας ερευνητής αστειεύτηκε μάλιστα λέγοντας ότι έχει ένα πρόσωπο «που ούτε η μητέρα του δεν θα αγαπούσε».«Ο καρχαρίας-καλικάντζαρος είναι ένα χαρισματικό ζώο των μεγάλων θαλάσσιων βάθων και ποτέ δεν πίστευα ότι θα τον βλέπαμε ζωντανό. Δεν ήταν μόνο συναρπαστικό το γεγονός ότι τον είδαμε ζωντανό, αλλά και ότι το άτομο που παρατηρήθηκε στην Τάφρο της Τόνγκα βρισκόταν περίπου 700 μέτρα βαθύτερα από κάθε προηγούμενη καταγραφή, καθιστώντας τον τον βαθύτερα καταγεγραμμένο καρχαρία του είδους του. Κατά τη διάρκεια εκείνης της αποστολής καταγράψαμε περισσότερες από 50 ημέρες συνεχούς βιντεοσκόπησης σε βάθη από 800 έως 10.800 μέτρα και η συγκεκριμένη εμφάνιση διήρκεσε λίγο περισσότερο από 20 δευτερόλεπτα. Αυτό δείχνει πόσο δυσεύρετο είναι το είδος και πόσο ξεχωριστό είναι το γεγονός ότι καταγράφηκε δύο φορές στην ίδια μελέτη» δήλωσε ο καθηγητής Άλαν Τζέιμισον συν-συγγραφέας της μελέτης.Η καταγραφήΟι καρχαρίες-καλικάντζαροι θεωρούνται συχνά «ζωντανά απολιθώματα», καθώς αποτελούν το μοναδικό ζωντανό μέλος μιας εξελικτικής οικογένειας που υπάρχει εδώ και σχεδόν 125 εκατομμύρια χρόνια. Μέχρι τώρα είχαν παρατηρηθεί μόνο όταν έφταναν στην επιφάνεια. Ωστόσο, στη νέα μελέτη που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Χαβάης στη Μανόα και του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, το είδος καταγράφηκε δύο φορές στο φυσικό του περιβάλλον.Το 2019 ένα τηλεχειριζόμενο βαθυσκάφος κατέγραφε εικόνες γύρω από τον ύφαλο Κίνγκμαν, την ατόλη Παλμίρα και το νησί Τζάρβις, εντός του Εθνικού Θαλάσσιου Μνημείου των Απομακρυσμένων Νησιών του Ειρηνικού. Αφού πληροφορήθηκαν μια πιθανή εμφάνιση, οι ερευνητές εξέτασαν το υλικό και επιβεβαίωσαν ότι πράγματι επρόκειτο για καρχαρία-καλικάντζαρο.Το 2024 ακολούθησε η δεύτερη παρατήρηση στην Τάφρο της Τόνγκα. «Το να βλέπεις τον πιο εμβληματικό από όλους τους καρχαρίες των μεγάλων θαλάσσιων βάθων ζωντανό και υγιή στο φυσικό του περιβάλλον είναι μοναδική τιμή. Εντυπωσιάστηκα επίσης από το βάθος στο οποίο βρέθηκε το είδος. Η παρατήρηση στην πλαγιά της Τάφρου της Τόνγκα έγινε σχεδόν 700 μέτρα βαθύτερα από το μέγιστο γνωστό βάθος διαβίωσής του» λέει ο Άαρον Τζούντα επικεφαλής της μελέτης.Τα χαρακτηριστικάΟ καρχαρίας γκόμπλιν έχει μέγιστο μήκος περίπου 3,7 μέτρα. Τα αρσενικά έχουν βάρος περίπου 95 κιλά και τα θηλυκά περίπου 210 κιλά. Ζει στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικός και τον Ινδικό Ωκεανό. Η διατροφή του αποτελείται από γαρίδες, καβούρια, μικρά ψάρια και κεφαλόποδα. Κινείται σε βάθη από 300 έως 1.300 μέτρα. Οι βιότοποι του είναι ηπειρωτικές πλαγιές, υποθαλάσσια φαράγγια και κορυφογραμμές όπου υπάρχει άφθονη λεία.Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματα θα αναδείξουν πόσο μικρό μέρος των ωκεανών της Γης έχει εξερευνηθεί. «Είναι πραγματικά σημαντικό να συνεχίζουμε τη φυσιογνωστική έρευνα. Νέες ανακαλύψεις όπως αυτή αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμη τεράστιο μέρος του βαθιού ωκεανού μας που παραμένει ανεξερεύνητο. Χάρη στη διευρυμένη πλέον γνωστή γεωγραφική κατανομή του καρχαρία-καλικάντζαρου, το είδος μπορεί να συμπεριληφθεί σε περιφερειακά σχέδια διαχείρισης και στους καταλόγους βιοποικιλότητας των χωρών, ενώ προηγουμένως δεν γνωρίζαμε καν ότι υπήρχε σε αυτές τις περιοχές» δήλωσε ο Τζούντα.«Έχουν πραγματικά τρομακτική εμφάνιση. Ούτε η μητέρα τους δεν θα αγαπούσε το πρόσωπό τους. Διαθέτουν αυτά τα παράξενα μακριά ρύγχη και εξαιρετικά ασυνήθιστες προεκτεινόμενες γνάθους. Όταν εντοπίζουν θήραμα με το ρύγχος τους, οι γνάθοι εκτινάσσονται προς τα εμπρός και το αρπάζουν. Είναι σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου» ανέφερε ο καθηγητής Κάλουμ Μπράουν από το Πανεπιστήμιο Μακουάρι.Naftemporiki.gr