Για σχεδόν έναν αιώνα το Μουντιάλ έμοιαζε με μία από τις ελάχιστες πραγματικά παγκόσμιες διοργανώσεις, ικανή να υπερβαίνει σύνορα, ιδεολογίες και γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις.Όμως ο Economist υποστηρίζει ότι οι ρωγμές στο οικοδόμημα της FIFA γίνονται πλέον ορατές. Και θέτει ένα ερώτημα που ακούγεται υπερβολικό, αλλά ίσως δεν είναι: θα μπορούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου να βαδίζει προς τη δική του παρακμή;Όχημα πολιτικών επιδιώξεωνΤο Παγκόσμιο Κύπελλο γνώρισε αρχικά μεγάλη άνθηση, τουλάχιστον εν μέρει επειδή αποτέλεσε ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό όχημα προώθησης των πολιτικών επιδιώξεων των εθνικών κυβερνήσεων. Το Μουντιάλ του 1934 στην Ιταλία του Μουσολίνι και εκείνο που διοργάνωσε η στρατιωτική χούντα της Αργεντινής το 1978 συγκαταλέγονται στα πλέον διαβόητα παραδείγματα.Αλλά ακόμη και περιπτώσεις με θετικό πρόσημο, όπως η Γαλλία το 1998 ή η Γερμανία το 2006, θεωρήθηκαν επιτυχημένες σε μεγάλο βαθμό επειδή εξυπηρετούσαν ευρύτερες εθνικές στρατηγικές: στη Γαλλία την προώθηση της πολυπολιτισμικότητας και στη Γερμανία την εθνική ενοποίηση και μια νέα, πιο ήπια και φιλική εκδοχή του πατριωτισμού.Η ίδια η FIFA προωθούσε επί δεκαετίες τη δική της πολιτική ατζέντα, είτε πιέζοντας την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα να συνδιοργανώσουν το Μουντιάλ του 2002 είτε ανοίγοντας τον δρόμο για το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξενήθηκε στην Αφρική, το 2010.