De laatste dagen van haar leven was dichter en filosoof Lieke Marsman in Parijs; met haar kersverse echtgenote – ze zijn vorige maand getrouwd – bezocht ze het tennistoernooi Roland Garros, twee dagen lang keken ze naar toptennis. En toen, op woensdagavond, hield het toch ineens op. Haar ziekte, de zeldzame kanker waarmee ze al zo’n acht jaar leefde en waartegen ze onvermoeibaar bleef strijden, had haar er ten langen leste onder gekregen.
„Ik wil een oproep tot leven zijn”, zei ze eens, als middelpunt van het tv-programma Zomergasten. Ook in de wetenschap van het onafwendbare einde behield ze de afgelopen maanden haar levenslust; ze voltooide ook nog haar nieuwe dichtbundel.
Lieke Marsman, die op 35-jarige leeftijd overleed, was een van de meest vooraanstaande literair auteurs van haar generatie. Ze was de jongste laureaat van de Constantijn Huygens-prijs, voor haar gehele oeuvre, in 2025. Ze publiceerde poëzie, essays en literair proza, genres die ze meer dan eens wist samen te brengen binnen één boek, en dat als vanzelfsprekend liet voelen – bijvoorbeeld in de veelgeprezen klimaatroman Het tegenovergestelde van een mens (2017). Ze wist bovendien op een eigenzinnige, vernieuwende manier zo te schrijven dat haar teksten zowel intiem-persoonlijk als maatschappelijk waren.
