جان‌باختن یک کارگر حدودا ۵۰ ساله سقزی در حین کار، آن‌هم دقیقا دو روز مانده به اول ماه می، روز جهانی کارگر، بار دیگر توجهات را به وضعیت بحرانی اشتغال و نبود ایمنی در محل کار و به‌ویژه در پروژه‌های ساختمانی جلب کرد. این حادثه در حالی رخ می‌دهد که آمارهای بیکاری در کردستان به مرز هشدار رسیده و همزمان، شرایط جنگی و تصمیمات مدیریتی در تعدیل نیرو فشار را بر جامعه کارگری این شهر مضاعف کرده است.

***

«لطیف محمدزاده»، کارگر روزمزد اهل سقز، مانند خیلی‌های دیگر مدت‌ها بیکار بود. به گفته همسرش «ویدا»، لطیف قصد داشت برای کار به اقلیم کردستان عراق برود. مسیری که بسیاری از کارگران اهل کردستان برای فرار از بیکاری برمی‌گزینند. اما با اصرار خانواده و فرزندانش، «نیما» سرباز وظیفه و «پارسا» ۱۲ ساله، در سقز ماند تا شاید در همین شهر کاری پیدا کند.

سرانجام تماس یکی از دوستانش، او را برای تخریب یک ساختمان به شهر «بوکان» در ۳۰کیلومتری سقز کشاند. لطیف صبح چهارشنبه ۹اردیبهشت۱۴۰۵، با امید به کسب روزی، زودتر از همیشه بیدار و راهی شد. اما تنها چند ساعت بعد، خبر سقوط آوار و مصدومیت شدید او به سقز رسید.

همراهی خانواده در مسیر بیمارستان بوکان به وداعی تلخ کشید. لطیف پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخت و پیکرش همان روز به سقز برگردانده شد و در آرامستان «آیچی» به خاک سپرده شد.