Na een zinderend hete dag druppelt buurthuis De Duinpan vol. In het Zuid-Hollandse dorp De Zilk, ingeklemd tussen bollenvelden en de Amsterdamse Waterleidingduinen, is deze zomerse avond een vleugje zee te ruiken. In de zaal zijn de deuren tegen elkaar opengezet. Als de pakweg honderd aanwezigen wordt gevraagd wie zonnepanelen op het dak heeft, steekt bijna iedereen de hand op.
Nu per 2027 de salderingsregeling eindigt en mensen zelf opgewekte elektriciteit niet meer kunnen wegstrepen tegen hun stroomverbruik, krabben veel zonnepaneelbezitters zich achter de oren. Hoe aantrekkelijk is die eigen stroom nog? Tel daar de berichten bij over het overvolle stroomnet, dure brandstof door de oorlog in Iran en wisselende klimaatambities van de overheid, en de chaos is compleet. Kunnen mensen de weg nog wel vinden in de energietransitie?
Op de informatieavond van de gemeente Noordwijk zegt Bas Romijn, adviseur bij het energieloket, dat mensen soms overwegen hun panelen van het dak te halen. „Onzin”, vindt hij dat. „Die dingen liggen er gewoon. Gebruik die energiecentrale op je dak. Dit is een ander spelletje, we moeten een ander inzicht hebben.” Her en der glimlachen of knikken mensen, een enkeling maakt notities.
