© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Με άρωμα Αιγαίου, νοσταλγία και πολύ γέλιο, ξεκινά το φετινό καλοκαίρι! Οι κορυφαίοι δημιουργοί Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου επιστρέφουν με το καινούργιο τους μιούζικαλ, «Του Αγοριού Απέναντι»· λαμπεροί πρωταγωνιστές, μουσικοί και χορευτές στήνουν μια γιορτή του έρωτα, ντυμένη με τα αθάνατα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα. Οι παραστάσεις ξεκινούν από την Παρασκευή 5 Ιουνίου στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ [Ευελπίδων 4, Κυψέλη – Πεδίον του Άρεως].Το καλοκαίρι του 1965, σε ένα «παρθένο», ακόμα, αιγαιοπελαγίτικο νησί, οι νέοι βιώνουν την αθωότητα και κάνουν τα πρώτα τους δειλά βήματα στο παιχνίδι του φλερτ και του έρωτα. Η ηρεμία του τόπου ανατρέπεται όταν καταφθάνει η πανέμορφη Ελληνοαμερικανίδα Καρολάιν Πάπας· στόχος της οι τουριστικές επενδύσεις, ενώ, τριγύρω της, τα αγόρια του νησιού τη διεκδικούν ερωτικά, μέχρι τελικής πτώσεως! Έτσι ξεκινά ένα εκρηκτικό, κωμικό, ερωτικό γαϊτανάκι, όπου οι παρεξηγήσεις, οι έντονοι ανταγωνισμοί και το πάθος μπλέκονται σε έναν ξέφρενο χορό. Οι χαρές, τα γέλια, οι καημοί και τα δάκρυα του έρωτα μετουσιώνονται στις ωραιότερες μελωδίες του Μίμη Πλέσσα, που σημάδεψαν τον ελληνικό κινηματογράφο και τις καρδιές μας.Με το δίδυμο των διαχρονικών επιτυχιών, είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε.«Του Αγοριού Απέναντι»· τι σας έκανε, αυτή τη φορά, να επιστρέψετε στην ατμόσφαιρα της Ελλάδας του ’60;«Δεν ξέρουμε πώς θα ακουστεί, αλλά, όπως πολλά πολλά έργα μας, είναι γραμμένο κατά παραγγελία. Από το “Βίρα τις άγκυρες” μέχρι τους “Συμπέθερους απ’ τα Τίρανα”, τα περισσότερα έργα μας είναι γραμμένα κατά “παραγγελία”. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο συνεργάτης μας, παραγωγός Διονύσης Παναγιωτάκης, το 2011 μας ζήτησε ένα έργο βασισμένο στις μεγαλύτερες επιτυχίες του Μίμη Πλέσσα για το θέατρο Παλλάς. Το έργο γράφτηκε αλλά η παράσταση, για διάφορους λόγους, δεν έγινε. Αργότερα, γράφτηκε μια δεύτερη εκδοχή του ίδιου έργου για να γίνει ταινία αλλά και πάλι δεν πραγματοποιήθηκε. Και στις δυο περιπτώσεις, είχαμε συναντηθεί και συμφωνήσει σε πολύ θερμό κλίμα με τον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος είχε χαρεί πάρα πολύ στην ιδέα μιας κωμωδίας που θα περιέχει τόσα πολλά τραγούδια του. Και, δυστυχώς, δυο χρόνια μετά την απώλεια του μεγάλου συνθέτη, ήρθε η ώρα οι επιχειρήσεις Μαροσούλη και ο Άγγελος Κοταρίδης να κάνουν το παλιό μας όνειρο πραγματικότητα στο Άλσος».Γιατί πιστεύετε ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος εξακολουθεί να συγκινεί τόσο βαθιά το κοινό σήμερα;«Γιατί ήταν αυθεντικός. Ίσως κάποιοι πουν ότι δεν ήταν σπουδαίος. Μπορεί. Αλλά ποτέ δεν κορόιδεψε κανέναν».Πόσο σημαντική ήταν για εσάς η μουσική παρακαταθήκη του Μίμη Πλέσσα στη δημιουργία της παράστασης;«Το έργο του Μίμη Πλέσσα είναι το απόλυτο κέντρο του έργου μας· και χωρίς τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα δεν έχει λόγο να υπάρχει».Πώς καταφέρετε να «παντρέψετε» τη νοσταλγία με το σύγχρονο χιούμορ και τη θεατρική ματιά του σήμερα; «Μα δεν κάναμε κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτό. Αν θεωρηθεί ότι σαν σύγχρονοι συγγραφείς κουβαλάμε αυτομάτως και το σημερινό χιούμορ και, ταυτόχρονα, το θέμα του έργου είναι η ζωή και η μουσική στην Ελλάδα 60 χρόνια πριν, τα δυο συστατικά που αναφέρατε βρίσκονται αυτόματα στο έργο και στην παράσταση».Το έργο μιλά για τον έρωτα, το φλερτ και την αθωότητα μιας άλλης εποχής. Πιστεύετε ότι έχουν χαθεί αυτά τα στοιχεία στις σημερινές σχέσεις;«Πρώτα απ’ όλα, η περίφημη αθωότητα ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει, ούτε και θα υπάρξει ποτέ. Η ανθρώπινη ζωή ήταν, είναι και θα είναι δύσκολη, περίπλοκη και καθόλου αθώα. Με άλλα προβλήματα βέβαια, με άλλη έκφραση των αισθημάτων αλλά πάντα δύσκολη και όχι αθώα. Ίσως, επειδή εμείς ήμασταν τότε παιδιά να καθρεφτίζουμε τη δική μας αθωότητα στην κοινωνία εκείνης της εποχής· αλλά αυτό είναι μια ωραιοποίηση, που δημιουργεί στο μυαλό μας η νοσταλγία της δικής μας χαμένης παιδικότητας. Όσο για τον έρωτα και το φλερτ, αυτά μένουν ίδια σε όλους τους καιρούς. Μπορεί η σημερινή έκφραση του έρωτα να είναι πιο αθυρόστομη αλλά το βάθος, η αυταπάτη ότι “εγώ είμαι για σένα και εσύ είσαι για μένα” είναι πάντα η ίδια».Η Καρολάιν Πάπας έρχεται να ταράξει τις ισορροπίες ενός μικρού νησιού· υπάρχει κάποιος συμβολισμός σε αυτόν τον χαρακτήρα του έργου; «Δεν χρησιμοποιούμε συμβολισμούς στα έργα μας ποτέ· και θεωρούμε καταστροφή να λειτουργεί ένας συγγραφέας έτσι. Το έργο του θα είναι, τουλάχιστον, βαρετό. Εμείς γράφουμε για τη ζωή, προσπαθώντας να ξύσουμε λίγο την επιφάνεια των κοινωνικών προσωπείων. Αλλά αν πρέπει και καλά να βρούμε μια κοινωνική αντιστοιχία στο έργο μας, η Καρολάιν είναι μια ώθηση προς την τουριστικοποίηση του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου· γεγονός που είχε και ευεργετικές και καταστροφικές επιπτώσεις».Τι ρόλο παίζει ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος στη δραματουργία σας και γιατί επιστρέφετε συχνά σε αυτή τη θεματολογία;«Η παιδική μας ηλικία είναι γεμάτη, τι άλλο (;), ελληνικό σινεμά. Δεν είναι φυσικό να επανέρχεται κάποιος στα πρώτα ερεθίσματα, που στην ουσία τον καθόρισαν;»Ποια «υλικά» χρησιμοποιείτε για να δημιουργηθεί μια αυθεντική και σημερινή μουσικοθεατρική παράσταση, που να συνδυάζει γέλιο, συγκίνηση και θέαμα;«Δεν είναι κάτι που το σκεφτόμαστε και το επεξεργαζόμαστε. Πέφτουμε στη δουλειά με τα μούτρα, με υλικό αισθήματα, ήχους, αποσπάσματα αναμνήσεων, μυρωδιές, ξεχασμένες λέξεις, παλιομοδίτικες χειρονομίες… Όλα αυτά μας συγκινούν και απλά εμείς αφηνόμαστε να παρασυρθούμε από την γοητεία τους. Βεβαίως, όλος αυτός ο ενθουσιασμός πρέπει να μπει σε ένα καλούπι και να υποταγεί στη ρυθμολογία και την οικονομία ενός έργου με δραματουργικές, μουσικές και χορευτικές απαιτήσεις στα μέτρα ενός κοινού ενημερωμένου, με πολλές παραστάσεις και πολύ γρήγορους ρυθμούς ζωής».Τι θα θέλατε, ιδανικά, να νιώσει ο θεατής, φεύγοντας από αυτή την παράστασή σας;«Ευφορία. Τίποτα άλλο. Ευφορία».Μετά από τόσα χρόνια κοινής πορείας, πώς λειτουργεί πλέον η δημιουργική σας σχέση; Υπάρχουν ακόμη διαφωνίες;«Διαφωνίες πάντα υπάρχουν· αλλά πολύ πιο χαμηλής έντασης από ότι ήταν στα νιάτα μας».Από το θέατρο μέχρι την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, έχετε υπογράψει μερικές από τις πιο επιτυχημένες ελληνικές παραγωγές. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το «μυστικό» της επιτυχίας σας;«Κανένα. Κι αν είναι ένα, αυτό μάλλον είναι η ειλικρίνεια. Εκτιθέμεθα στα μάτια του κοινού, όπως είμαστε. Τίποτε άλλο».Υπάρχει κάποιο έργο της καριέρας σας που νιώθετε ότι σας καθόρισε περισσότερο ως δημιουργούς;«“Οι τρεις Χάριτες”. Αυτό το σήριαλ ήταν η μοίρα μας. Το οφείλουμε στην Ελβίρα Ράλλη (μαμά της Φρόσως) και στις τέσσερις υπέροχες ηθοποιούς που μας δίδαξαν και θέατρο αλλά και ήθος».Πώς βλέπετε τη σημερινή κωμωδία, με το «politically correct» να είναι τόσο έντονο; Υπάρχει χώρος για αυθεντικό χιούμορ;«Εμείς λέμε πάντα αυτό που νιώθουμε. Κάθε δεύτερη σκέψη ή πολιτική σκοπιμότητα είναι καλλιτεχνικά καταστροφική».Πιστεύετε ότι το κοινό σήμερα έχει μεγαλύτερη ανάγκη από έργα που προσφέρουν γέλιο και νοσταλγία; Και αν ναι, γιατί;«Πάντα οι άνθρωποι νοσταλγούν. Νοσταλγούμε. Γιατί είμαστε άνθρωποι. Χάνουμε τον παράδεισο της παιδικής ηλικίας, μεγαλώνουμε και πεθαίνουμε. Και, φυσικά, αυτό δεν μας αρέσει. Γι’ αυτό επιστρέφουμε, νοερά, στη νεότητά μας».«Του Αγοριού Απέναντι»· ας κλείσουμε με αυτό· αν το περιγράφατε με τρεις μόνο λέξεις, ποιες θα ήταν;«Μουσική Μίμη Πλέσσα».Ταυτότητα ΠαράστασηςΜουσική και τραγούδια: Μίμης Πλέσσας
