Στην πολιτική, τίποτα δεν είναι πραγματικά τυχαίο. Ούτε καν ένα μικρό κορίτσι με λευκό φόρεμα.Το βράδυ της Τρίτης στο Θησείο, τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμαζόταν να αποκαλύψει το όνομα του νέου του κόμματος, δεν εμφανίστηκε πρώτα κάποιο στέλεχος, ούτε ένας βετεράνος της Αριστεράς, ούτε κάποιος εκπρόσωπος της «κοινωνίας των πολιτών».Εμφανίστηκε η μικρή Ήρα. Ένα χαμογελαστό κορίτσι, περίπου δέκα ετών, που ανέβηκε στη σκηνή με λευκό φορεματάκι και παρέδωσε στον πρώην πρωθυπουργό την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ (Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης).Και κάπου εκεί, για όσους έχουμε ζήσει λόγω ηλικίας λίγη περισσότερη πολιτική τηλεόραση απ’ όση θέλουμε να παραδεχθούμε, άρχισαν οι συνειρμοί.Γιατί η εικόνα έμοιαζε παράξενα γνώριμη.Η Γιαννούλα που έγινε Αννούλα για τον ΠαπανδρέουΚάποιοι θυμηθήκαμε αμέσως την περίφημη «Αννούλα» του Ανδρέα Παπανδρέου. Εκείνο το μικρό κορίτσι που ο Ανδρέας σήκωσε στην εξέδρα το 1985 και το οποίο μετατράπηκε σχεδόν σε πολιτικό σύμβολο της εποχής. Το παιδί που συμβόλιζε την ελπίδα, το μέλλον και τις «ακόμη καλύτερες μέρες» του ΠΑΣΟΚ.Λέγεται μάλιστα πως στην πραγματικότητα το κοριτσάκι ονομαζόταν Γιαννούλα, αλλά η επιλογή του ονόματος «Αννούλα» ήταν ιδέα του Κώστα Λαλιώτη, επειδή ακουγόταν πιο οικείο, πιο τρυφερό, πιο εύπεπτο πολιτικά.Και η αλήθεια είναι πως όσοι γνωρίζουν καλά την πολιτική επικοινωνία ξέρουν ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται ποτέ τυχαία.Η μικρή Ήρα δεν ήταν απλώς ένα παιδί στη σκηνή. Ήταν το «μήνυμα». Το μέλλον. Η αθωότητα. Η νέα αρχή. Το πρόσωπο μιας αφήγησης που επιχειρεί να πει ότι ο Τσίπρας επιστρέφει διαφορετικός, πιο ώριμος, πιο θεσμικός, πιο «ήρεμος» αλλά και πιο συναισθηματικός. Και δεν ήταν μόνο η Αννούλα που ήρθε στο μυαλό πολλών.Η Φωτεινή στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών ΑγώνωνΥπήρξαν κι εκείνοι που θυμήθηκαν τη μικρή Φωτεινή Παπαλεωνιδοπούλου στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το κορίτσι με το λευκό φόρεμα, που έσβησε τη φλόγα μπροστά σε δισεκατομμύρια τηλεθεατές, σε μία από τις πιο φορτισμένες εικόνες εκείνης της Ελλάδας της αυτοπεποίθησης και της μεγάλης προσδοκίας.Μόνο που εκείνη η ιστορία είχε και συνέχεια: η μικρή Φωτεινή μεγάλωσε, σπούδασε βιολογία, πήρε υποτροφίες στις ΗΠΑ και σήμερα κάνει διδακτορικό στο Francis Crick Institute στο Λονδίνο. Κάτι σαν το success story που θα ήθελε πάντα να αφηγείται η χώρα για τον εαυτό της.Η πολιτική άλλωστε λατρεύει τους συμβολισμούς των παιδιών. Γιατί τα παιδιά δεν κουβαλούν παρελθόν. Δεν χρωστάνε. Δεν έχουν κυβερνήσει, δεν έχουν διαψεύσει, δεν έχουν φθαρεί.Είναι λευκός καμβάς πάνω στον οποίο κάθε ηγέτης μπορεί να προβάλει τη δική του υπόσχεση για το αύριο.Ο νέος πολιτικός μύθος δια χειρός ΉραςΚαι ο Τσίπρας του Θησείου έδειξε να το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.Ειδικά σε μια βραδιά που ήταν σχεδιασμένη με σχεδόν κινηματογραφική λεπτομέρεια: το βίντεο με το μπουκάλι στη θάλασσα, η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, οι φωτισμοί, η απουσία βαριών κομματικών μηχανισμών από το προσκήνιο, οι αναφορές στην «ηθική επανάσταση» και στη «νέα κοινωνική πλειοψηφία». Όλα έμοιαζαν να υπηρετούν μία βασική ιδέα: όχι την επιστροφή του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά την προσπάθεια κατασκευής ενός νέου πολιτικού μύθου.Το αν αυτός ο μύθος θα πιάσει πολιτικά είναι άλλη ιστορία.Πάντως, για ένα βράδυ στο Θησείο, η μικρή Ήρα κατάφερε κάτι σπάνιο: να κάνει πολύ κόσμο να μιλά όχι μόνο για το όνομα του νέου κόμματος, αλλά για την εικόνα που θέλει να αφήσει πίσω του ο Αλέξης Τσίπρας. Και στην πολιτική, πολλές φορές, οι εικόνες είναι πιο ισχυρές από τα συνθήματα.