Οι πολιτικές δυνάμεις θέλουν η Ελλάδα να έχει βιομηχανία και δη αμυντική, ένεκα της υπαρξιακής απειλής που αντιμετωπίζει;Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό αλλά πραγματικό και αφορά τόσο την κυβέρνηση όσο και την αντιπολίτευση που έχει κυβερνητικά χαρακτηριστικά. Το να λέμε ότι θέλουμε αμυντική βιομηχανία και να το φωνάζουμε με κάθε ευκαιρία δεν αρκεί, όπως δεν αρκεί να διατυμπανίζουμε ότι σε κάποιες μεγάλες προμήθειες θα υπάρχει 25% ελληνική προστιθέμενη αξία, όπως έχουν πει τόσο ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης όσο και ο ΥΕΘΑ Ν. Δένδιας. Καταρχήν, αυτό πρέπει να γίνει νόμος, να το ψηφίσει η Βουλή, ώστε να μπει κατόπιν στις δέλτους του κράτους…Εν συνεχεία για να δοθεί το 25% πρέπει να έχουμε και τις μονάδες εκείνες που θα το υποστηρίξουν. Για παράδειγμα, τα μεταφορικά αεροσκάφη C-130 που είχαμε χαλασμένα τα στείλαμε στην Πορτογαλία για φτιάξιμο. Δεν μας έκανε ούτε η ΕΑΒ ούτε κάποια άλλη ελληνική ιδιωτική εταιρεία και τα ανέλαβαν οι Πορτογάλοι. Και από αυτούς, όπως προέκυψε από το πρόσφατο ταξίδι εκεί του Νίκου Δένδια, θα αγοράσουμε άλλα πέντε μεταγωγικά αεροσκάφη C-390, που κατασκευάζουν οι Πορτογάλοι σε συνεργασία με τη Βραζιλία. Η αρχική σύμβαση που υπογράφηκε είναι αξίας 827 εκατ. Θα ήταν ευχής έργο αυτά τα λεφτά να πήγαιναν σε ελληνικές εταιρείες ή τουλάχιστον ένα τμήμα από αυτά. Τώρα θα πάνε να επιδοτήσουν θέσεις εργασίας σε άλλες χώρες. Το ίδιο γίνεται με τις γαλλικές φρεγάτες και θα επαναληφθεί με τις δύο ιταλικές στο μέλλον όταν τις αγοράσουμε.Για να δημιουργηθεί αμυντική βιομηχανία πρέπει το κράτος να παίξει κάποιο σημαίνοντα ρόλο. Δεν θα φτιαχτεί μόνη της, είτε μόνο από δράση της αγοράς. Το στήσιμο εκτός από στρατηγική και σχεδιασμό απαιτεί σταθερή κρατική ζήτηση, μαζί με έρευνα και ανάπτυξη. Στην Ελλάδα δεν είναι ότι μας λείπει το κράτος. Μας λείπει η ποιότητα στο κράτος, καθώς πρέπει να αποτελούμε παγκόσμιο φαινόμενο διοίκησης από νομικούς που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι άσχετοι με την τεχνολογία και την ασφάλεια, ενώ δεν αφήνουν και χώρο στους ειδικούς. Γι’ αυτό τα κρατικά αμυντικά εργοστάσια κατέληγαν να είναι «χαμένα λεφτά» με υπερπληθωρισμό εργαζομένων και αδιαφάνεια.Εμείς χρειαζόμαστε ένα έξυπνο επιτελικό κράτος που θα θέτει εν προκειμένω προτεραιότητες (drones, ηλεκτρονικός πόλεμος, ναυπηγική) και ταυτόχρονα έχοντας σοβαρό αποχρώντα λόγο θα δίνει κίνητρα σε ιδιώτες. Η συν-ανάπτυξη θα είναι μονόδρομος χωρίς γραφειοκρατία, κάτι που κάνει το Ισραήλ. Εμείς είμαστε έξι χρόνια μετά την εισβολή του Όρουτς Ρέις στο Αιγαίο και ακόμα μιλάμε για πράγματα που θα έπρεπε να είχαν ξεκινήσει έπειτα από έναν χρόνο.