Τoυ Γιάννη Γούναρη, διδάκτορα Νομικής ΕΚΠΑ, επιστημονικού συνεργάτη Ινστιτούτου ΕΝΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ στην Ουκρανία να συνεχίζεται ακόμα με αμείωτη σφοδρότητα, δεν είναι υπερβολικά νωρίς για να ανοίξει η συζήτηση σχετικά με την επαναφορά, μετά την ευκταία λήξη
των εχθροπραξιών -κατά προτίμηση στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης Συνθήκης Ειρήνης και όχι ενός προσωρινού παγώματος-, των σχέσεων της Συλλογικής Ευρώπης με τη Ρωσία σε μια κατάσταση, αν όχι εύθραυστης ομαλότητας, τουλάχιστον διαχειρίσιμης αντιπαλότητας, αντί της σημερινής ανοικτής εχθρότητας.ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ την άποψη, η Ευρώπη (ολόκληρη η ήπειρος, όχι μόνο η Ε.Ε.) βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική επιλογή.Η μεταπολεμική διαμόρφωση μίας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας είναι δεδομένη.Το μόνο ζήτημα είναι ποια μορφή θα πάρει. Στην τωρινή συγκυρία, η πλάστιγγα γέρνει συντριπτικά υπέρ του επανεξοπλισμού, της στρατιωτικής αποτροπής και της μετεξέλιξης του ΝΑΤΟ σε ΕυρωΝΑΤΟ, μέσω της ενίσχυσης του ευρωπαϊκού πυλώνα της Συμμαχίας με αντίστοιχη μείωση της επιχειρησιακής εμπλοκής των ΗΠΑ.Το στοιχείο της αποτροπής έχει, ασφαλώς, τη δική του βαρύτητα, ιδίως εν όψει της αναγκαίας ανάληψης της ευθύνης για την ασφάλεια των Ευρωπαίων από τους ίδιους, κάτι που υπερβαίνει τη θητεία του σημερινού Αμερικανού προέδρου και έχει να κάνει με την παγκόσμια αυτοκρατορική υπερέκθεση των ΗΠΑ που απλά δεν είναι πια βιώσιμη.Πράγματι, είναι τουλάχιστον αντιφατικό να ομιλούν οι Ευρωπαίοι περί στρατηγικής αυτονομίας, όσο παραμένουν εξαρτημένοι από την προστατευτική αιγίδα της Ουάσιγκτον.ΩΣΤΟΣΟ, η αποτροπή από μόνη της όχι μόνο δεν αρκεί για τη διαμόρφωση ενός στιβαρού περιβάλλοντος ειρήνης και ασφάλειας για την ήπειρο, αλλά το ακριβώς αντίθετο: η μονόπλευρη στρατιωτικοποίηση και η συναφής φιλοπολεμική ρητορική δημιουργούν μια ανατροφοδοτούμενη εστία μόνιμης έντασης, έναν άχαρο Ψυχρό Πόλεμο 2.0, τον οποίο οι ήδη αποδυναμωμένες ευρωπαϊκές οικονομίες αδυνατούν να διατηρήσουν, εκτός εάν θυσιάσουν και τα τελευταία ψήγματα του άλλοτε κραταιού Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Μοντέλου (και ακόμα και τότε, μόνο βραχυπρόθεσμα) – κάτι που, παρ’ όλα αυτά, οι σημερινές ευρωπαϊκές ηγεσίες δείχνουν πρόθυμες να κάνουν.ΓΙΑ ΝΑ αποκατασταθεί η ισορροπία, η Ευρώπη οφείλει να επενδύσει τουλάχιστον εξίσου στη συνεργατική ασφάλεια, τον διπλωματικό διάλογο και την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης,
