Όσο πηγαίνουμε προς τις εκλογές, θα αυξάνονται οι πλειοδοσίες των κομμάτων. Θα υποσχεθούν, θα χαϊδέψουν αυτιά, για να πείσουν τους αναποφάσιστους. Ο αγώνας γι’ αυτούς τους τελευταίους γίνεται, καθώς τους δικούς τους, λίγο πολύ, τους έχει κάθε κόμμα στο τσεπάκι του…Μετά την τετραήμερη εργασία, που εισήγαγε στον διάλογο ως πιθανότητα να εφαρμοστεί στην Ελλάδα ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, στην προεκλογική αρένα πέφτει και το ενδεχόμενο του 13ου μισθού στο Δημόσιο, αίτημα της ΑΔΕΔΥ και απαίτηση των αριστερών κομμάτων, που μοιράζουν δισεκατομμύρια που δεν υπάρχουν. Στον αγώνα του ποιος θα γίνει περισσότερο αρεστός μπήκε και το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς στέλεχός της εμφάνισε πρόταση για συντελεστή φορολογίας 60% στους πλούσιους.Υπάρχει, βέβαια, ένα ζήτημα για όλους αυτούς: πού θα βρεθούν τα λεφτά; Όσον αφορά τον 13ο μισθό, λένε ότι έχει κόστος 1 δισ. ευρώ και μπορεί να χρηματοδοτηθεί από κάπου 1,5 δισ. που μπορεί να ξοδευτεί χωρίς δημοσιονομικό πρόβλημα. Μιλάμε για λεφτά που προέρχονται από πλεονάσματα (είμαστε πρώτοι σ’ αυτό στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τελευταίοι στην αγοραστική δύναμη), τα οποία βγαίνουν από φόρους και υψηλό πληθωρισμό.Η κυβέρνηση έδωσε αυξήσεις στον ιδιωτικό τομέα με ξένα λεφτά, αδιαφορώντας αν μπορούν όλοι να τις δώσουν. Αυτή την ιδιότυπη «κοινωνική ευαισθησία» θέλουν κάποιοι να την επεκτείνουν και στο κράτος, όπου πάλι θα τα πληρώσει ο ιδιωτικός τομέας (εργοδότες και εργαζόμενοι) που δημιουργεί τον πλούτο. Με ξένα κόλλυβα δηλαδή κι εδώ…Το Δημόσιο, για να δώσει τους μισθούς στους δικούς του υπαλλήλους, φορολογεί τον ιδιωτικό τομέα, που σημαίνει πως ό,τι πρόσθετο δίνεται, βγαίνει μέσω αύξησης της φορολογίας. Το κράτος μόνο καταναλώνει, δεν παράγει. Ενώ η φορολογία που επιβάλλει στους δημόσιους υπαλλήλους είναι σαν να τα παίρνει κάποιος από τη μία τσέπη και να τα βάζει στην άλλη, που είναι πάλι δική του, εν αντιθέσει με τους φόρους στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας που βγαίνουν από ξένη τσέπη.Η Ελλάδα σήμερα, αν και αγροτική χώρα, έχει τρεις φορές μεγαλύτερο πληθωρισμό τροφίμων απ’ ό,τι είναι ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί, για παράδειγμα, θα μπορούσε να παρέμβει η κυβέρνηση (θα εισπράττουν λιγότερα, βέβαια, τα δημόσια ταμεία…) και ό,τι κερδηθεί στη μείωση των τιμών θα είναι καθαρή αύξηση στο εισόδημα όλων των εργαζομένων. Το ίδιο αποτέλεσμα θα υπήρχε και με τη μείωση των φόρων στα καύσιμα (που επιβάλλουμε διπλή φορολογία, επιβαρύνοντας την παραγωγή και τη διακίνηση των προϊόντων…).Σ’ αυτή την κατεύθυνση πρέπει «να βάλουν πλάτη» οι πολιτικοί φορείς, αντί να σφυρίζουν κλέφτικα και να υπόσχονται λεφτά που δεν υπάρχουν. Να τα βρούμε πρώτα (όχι από φόρους) και μετά να δώσουμε από αυτά που περισσεύουν και 15 μισθούς και να δουλεύουμε μία ημέρα την εβδομάδα ή και καμία!