Ήταν λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, το ημερολόγιο έγραφε 23 Μαϊου 2006. Μία ημέρα σαν όλες τις ημέρες για τους πιλότους της 115 Πτέρυγας Μάχης στη Σούδα.Εκείνη την ημέρα, ο γαλάζιος ουρανός πάνω από την Κάρπαθο έγινε μάρτυρας μιας από τις πιο δραματικές στιγμές στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής αεροπορίας.Είκοσι χρόνια πριν, το καθήκον καλεί, τους φρουρούς των ελληνικών αιθέρων.Τουρκικά F-16 και ένα φωτογραφικό αεροσκάφος RF-4 εισβάλλει στο FIR Αθηνών από το Νοτιοανατολικό Αιγαίο, χωρίς να έχει υποβάλλει σχέδια πτήσης. Παραβιάζουν τον Εθνικό Εναέριο Χώρο, επιχειρώντας -για ακόμα μία φορά- να αμφισβητήσουν την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.Η εντολή; Να μην πλησιάσουν τα παράλια της Κρήτης, αφού στόχους τους ήταν πιθανότατα η φωτογράφιση των αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 που φιλοξενούνταν στο νησί.Στις 12.45 το ελληνικό ζεύγος αεροσκαφών είχε πλησιάσει τα τουρκικά.Ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης, ψύχραιμος και αποφασισμένος, πιστός στον όρκο του για την Πατρίδα.Λίγα λεπτά αργότερα, (νότια της Καρπάθου), ο χρόνος σταματά.Κατά τη διάρκεια της αναγνώρισης, ο χειριστής του τουρκικού F-16C, Χαλί Ιμπραήμ Οσκεμπίρ, κάνοντας έναν δολοφονικό ελιγμό, χτυπάει με το δεξί φτερό την καλύπτρα του ελληνικού μαχητικού με πιλότο τον Κωνσταντίνο Ηλιάκη, πατέρα δύο ανήλικων -τότε- παιδιών. Η σύγκρουση ήταν μοιραία. Ο 35χρονος Σμηναγός δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του. Έπεσε υπερασπιζόμενος την Πατρίδα, την ελληνική κυριαρχία και την εθνική αξιοπρέπεια της Ελλάδας.«Ο σμηναγός Ηλιάκης, έπεσε κατά την εκτέλεση του καθήκοντος σε αποστολή αναγνώρισης τουρκικών αεροσκαφών εντός του FIR Αθηνών», ανέφερε η ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας.Ήταν μία στιγμή που πάγωσε την Ελλάδα. Μία στιγμή που έγραψε με ανεξίτηλα γράμματα το όνομα του Κρητικού αετού στην ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας.Ενός συμβόλου αυταπάρνησης, γενναιότητας και απόλυτης αφοσίωσης στην αποστολή του.Είκοσι χρόνια μετά τη θυσία του, η μνήμη του παραμένει ζωντανή, το όνομά του εξακολουθεί να προκαλεί συγκίνηση και υπερηφάνεια. Γιατί οι ήρωες της Πολεμικής Αεροπορίας δεν χάνονται ποτέ. Ζουν μέσα στις σημαίες που κυματίζουν, στους σχηματισμούς των μαχητικών που διασχίζουν το Αιγαίο, στις καρδιές των Ελλήνων που θυμούνται.