«از نظر تعداد مجروحین و شدت جراحات در این ۲۵ سال حتی نزدیک به چنین شبی را تجربه نکرده بودم.» این جملات یک زن با بیش از ربع قرن سابقه است که در یکی از بیمارستانهای استان مازندران فعالیت دارد. او این جملات را در وصف شب ۱۸دیماه ۱۴۰۴ بر زبان میآورد، شبی که برای او مانند «میدان جنگ» بود.
دیماه ۱۴۰۴ از نظر گستردگی و شدت سرکوب به نقطه عطفی در تاریخچه اعتراضات مردم ایران علیه جمهوری اسلامی بدل شد. خفقان، محدود شدن دسترسی شهروندان به اینترنت و نظارت مداوم نهادهای امنیتی، باعث شده که تا امروز اطلاعات جامعی از تعداد کشتهشدگان و مجروحان اعتراضات منتشر نشود.
ایرانوایر پیش از این گزارشی مستند از تعداد مجروحان و کشتهشدگان در دو بیمارستان مهم رشت، به عنوان یکی از کانونها اعتراضات، را منتشر کرد. در این گزارش نیز بر اساس مستندات و روایات کادر درمان، به شدت و چگونگی سرکوب در مازندران در شبهای ۱۸ و ۱۹ دیماه پرداخته میشود. استانی که در سالهای اخیر یکی دیگر از کانونهای اعتراضات مردم ایران بوده است.
کادر درمانی که با ایرانوایر گفتوگو کرده است، در مورد ۱۸ و ۱۹دیماه به ایرانوایر میگوید: «تعداد مجروحین به حدی بود که بیمارستان از نیروهای پرستاری بازنشسته نیز به طور «فورسماژور» درخواست کمک کرد.»
او در ادامه میگوید صدای مرد جوان مجروحی که مدام فریاد میزد، «من خوب میشم، زنده میمانم»، اما پس از انجام اقدامات ممکن فوت کرد، دایم در سر او زنگ میزند.
