vandaag, 19:53Angela van Broeckhuijsen belandt in 2008 als 17-jarige in jeugdgevangenis de Hunnerberg in Nijmegen. Niet omdat ze een strafbaar feit heeft gepleegd, maar omdat ze thuis niet veilig kan wonen. Ze is niet de enige: tussen 2000 en 2008 worden duizenden kinderen zonder straf in een justitiële jeugdinrichting (JJI) geplaatst.“Ik ben vreselijk in paniek geraakt, heb gehuild en op de deur gebonkt. Ik schreeuwde: 'Waar ben ik? Wat heb ik gedaan? Ik heb niks gedaan, waarom ben ik hier?'”, zegt Angela in het tv-programma In het Vizier van de Jager(opent in nieuw venster). Als tiener wordt ze van de ene op de andere dag voor haar eigen veiligheid uit huis geplaatst door jeugdbescherming, zonder afscheid te kunnen nemen van haar vriendinnen. Wat ze niet weet, is dat ze naar jeugdgevangenis de Hunnerberg in Nijmegen wordt gebracht. “Bij aankomst moest ik me uitkleden voor twee onbekende vrouwen. Ik dacht: waarom? Eerst weigerde ik, maar als ik het niet zou doen, zou er een man komen. Toen heb ik het maar gedaan. Ik moest douchen en drie keer bukken.” Jongetje van 12Jeugdrechtadvocaat Wim Teusink uit Wezep stond destijds kinderen zoals Angela bij. “Ik weet nog dat ik gevraagd werd een keer een kind in de Hunnerberg te bezoeken. Bij aankomst zag ik metershoge hekken met prikkeldraad. Ik dacht: het zal wel een ontspoorde jongere zijn. Toen kwam er een jongetje van 12 jaar de spreekkamer binnen. Hij kwam niet verder dan mijn middel. Hij liep weg van huis en daarom werd hij in de jeugdgevangenis geplaatst. Dat heeft mij wel wat gedaan.” De reden dat het jongetje en ook Angela in de gevangenis belandden, was simpelweg een tekort aan opvangplekken in de jeugdzorg, zegt hij. “Dus die werden in de jeugdgevangenis geplaatst. Dat was gewoon common practice.” Behandeld als crimineel“Iedereen zat door elkaar", zegt Angela. “Ik zat met iemand die overvallen had gepleegd en iemand die haar zus had neergestoken. Maar ik heb ook met mensen gezeten die zware psychische problematiek hadden. Die hoorden daar echt niet te zitten. En dat vind ik nog het ergste van alles: dat je hetzelfde werd behandeld als iemand met jeugd-TBS.” De plaatsingen waren talrijk, maar niet onomstreden. Al in 2000 worden Kamervragen gesteld over de onwenselijkheid van de plaatsingen. In 2004 publiceert de Nationale Ombudsman een kritisch rapport, nadat een advocaat uit Arnhem een klacht indient. Zijn cliënt, een meisje van 12 jaar met ernstige gedragsproblemen, zit bijna tien maanden onschuldig in een jeugdgevangenis. De ombudsman concludeert dat de minister te weinig heeft gedaan om voor deze groep kinderen op zoek te gaan naar alternatieven. Ondanks het stevige oordeel van de ombudsman gaan de plaatsingen nog jarenlang door. Medewerkers waarschuwen voor onveilige situatie jeugdgevangenis Nijmegen(opent in nieuw venster)“Dat vind ik nog het meest schrikbarend", zegt Angela. “Er lagen al zo veel klachten en er lagen al zo veel papieren dat het niet oké was. Waarom gebeurde het dan nog steeds? Zo veel kinderen hebben trauma's opgelopen terwijl het helemaal niet nodig had hoeven zijn.” 'Ik begon helemaal te trillen'Angela kampt nog altijd met gevolgen van haar tijd in de jeugdgevangenis: "Laatst rook ik iets en begon ik helemaal te trillen. Ik realiseerde me dat het de geur was van dezelfde zeep die ik moest gebruiken bij de Hunnerberg. En ik doe nog steeds geen deuren op slot van binnen.” "Dit meisje had blijkbaar hulp nodig, zeker geen gesloten deuren", zegt directeur Margot Ende-van den Broek van stichting Het Vergeten Kind. “Dat heeft eigenlijk helemaal niemand nodig. En als je dan opeens geplaatst wordt tussen jongeren met een strafblad, doet dat natuurlijk iets met je zelfbeeld.” In 2008 werden er geen onschuldige kinderen meer in jeugdgevangenissen geplaatst. De oplossing was de gesloten jeugdzorg. Volgens Ende-van den Broek zou Angela daar nauwelijks beter af zijn geweest. "De gebouwen die gebruikt werden voor jeugdgevangenissen, werden daarna gebruikt voor gesloten jeugdzorg. Heel veel van de medewerkers die in de jeugdgevangenissen werkten, gingen mee naar de gesloten jeugdzorg. Dus het had wel een andere naam, maar nog steeds werd er gewerkt vanuit repressie, straf en vrijheidsbeperkende maatregelen.” Advocaat Teusink weet niet waarom er in tegenstelling tot de gesloten jeugdzorg weinig aandacht is voor de groep van Angela. “Het enige wat ik me kan voorstellen, is dat het een hete aardappel is die rondgespeeld wordt.” 'Overheid heeft gefaald'Voor Angela wordt door het vertellen van haar verhaal pas echt duidelijk wat de gevolgen zijn geweest op haar leven. “Ik heb geen opleidingen gedaan. Ik heb geen werk gehad, waardoor het eigenlijk na dat jaar alleen maar slechter ging. Ik ben alleen maar teruggevallen. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik wel besef dat het gewoon een heel groot trauma is.” Teusink: "Ik vind dat je als overheid al gefaald hebt door het mogelijk te maken kinderen die geen strafrechtelijk verleden hebben in een justitiële inrichting te plaatsen. Dat had nooit gemogen.” Angela: “Wat ik nu vooral wil, is mijn stem laten horen om ook anderen te helpen. En excuses zouden op hun plaats zijn.”Momenteel wordt er in Den Haag gewerkt aan excuses en een hersteltraject voor de misstanden die plaatsvonden in de gesloten jeugdzorg. Het ministerie van Justitie en Veiligheid laat weten dat jongeren die eerder op civielrechtelijke titel in een justitiële jeugdinrichting (JJI) zijn geplaatst, zullen worden meegenomen in dit traject. OM vervolgt voormalige pleegvader De Glind om misbruik in 1992(opent in nieuw venster)