Anatomie In tegenstelling tot wat lang werd gedacht, ontspruit zich in het topje van de clitoris een boom aan zenuwvertakkingen. Nederlandse onderzoekers scanden de ‘klit’ in een deeltjesversneller in het Franse Grenoble.
Doorzichtig 3d-geprint model van de clitoris van vooraf bezien. In het geel de zenuwuiteinden in de glans clitoris, in het groen de harde zwellichamen en in het paars de zachte zwellichamen.
Nee, de clitoris ís niet gewoon een kleine penis. Die discussie leek te zijn beslecht toen het orgaan voor vrouwelijk genot vijf jaar geleden (!) voor het eerst in volle glorie in een Nederlands biologieboek verscheen. Vanaf dat moment begon de ‘klit’ (zeg: clí-to-ris) aan een inhaalslag: kettinghangertjes, oorbellen, sleutelhangers, of gewoon een rubberen replica voor op de vensterbank, allemaal in diezelfde herkenbare vorm. Een klein kopje (de eikel of glans) dat als een zwanenhals afbuigt naar twee smalle uitlopers aan de buitenkant (harde zwellichamen), en daartussen twee balzak-achtige structuren (zachte zwellichamen).
We dachten te weten hoe het zat. Maar pas nu is de neuroanatomie van de clitoris voor het eerst in beeld gebracht, door de onderzoeksgroep van Bernadette de Bakker (39), universitair docent embryonale en foetale beeldvorming en Judith Huirne, hoogleraar gynaecologie bij Amsterdam UMC. Zij maakten voor het eerst een scan van hoe de zenuwen in het orgaan precies lopen, en hoe ze zich vertakken.
